Dochters van de nacht

We praten te veel. Vragen zijn er altijd. Ik heb me voorgenomen om de dingen samen te vatten. Zo bespaar ik mij woorden en hopelijk ook gedachten. Gedachten die blijven rondtollen in mijn hoofd.

Jij en ik, wij zijn dochters van de nacht. En dochters van oceanen. Binnenkort ga jij dromen en krijg jij boodschappen van onze grootmoeders. Wellicht in dode talen.

Ik weet van de pijn die je nooit aan iemand laat zien. Vanaf het zwemmen met jou in de baarmoeder weet ik goed wie jij bent. Je kan je naam veranderen, ik weet hoe jij heet en wat jij niet wilt zijn.

Ik ben getuige van jouw verlangen om onzichtbaar te zijn. En van de wens om opgenomen te worden in de hemelse gewelven.

Wat gezegd wil worden, blijft nog even stil. Het heeft geen zin om je best te doen. Het is heel subtiel. Als ik ga daar waar de oceaan het diepst is alles rust, stilte, liefde. Er is geen licht, eindeloos nacht en heel geborgen. Als we daar zijn weten we de antwoorden voor ik de vraag stel.

Creating life

Who I am is the art form. What I see is art, about to be transformed. What I experience is the fuel to ‘the art of living’: creating life at any moment. Yes, it is messy, but I have nowhere else to go.

© Muriel Van Peteghem, artist of life / levenskunstenaar, 6 juni 2019

The new me

© Muriel Van Peteghem, juli 2018

Retraite

Net voordat ik de oprijlaan van de pastorie opreed, vloog er een witte vlinder tegen de voorruit. Even leek het net alsof hij omhoog zou vliegen, maar toen ik in de achteruitkijkspiegel keek, zag ik nog net hoe hij tegen het asfalt ketste. En dan het schuldgevoel.

“Get off the cross, we need the wood!”, zegt iemand die zondag.

Als er niets meer is, dan komt het alles:

Laat je zien
Laat je horen
Onder de grond vandaan
Gestorven op weg naar de zon
Als je opstijgt krijg je vanzelf vleugels

Ik ben een spirit warrior, een stille kracht, hoedster van Moeder Aarde. Alleen in de voorhoede. Er is maar een ware bondgenoot en dat ben jij.